Η ομάδα Ντουθ συγκεντρώνει ορισμένες ιδιαιτερότητες που την καθιστούν μοναδική στο θεατρικό τοπίο της Αθήνας. Πέρα από την απόλυτη, σχεδόν παραδειγματική σκηνική ομαδικότητα, κινούμενη μάλλον ελεύθερα στο χώρο αυτού που ελληνιστί ονομάζεται devised theatre, διατηρεί σε όλες της τις παραστάσεις κάποια σταθερά χαρακτηριστικά, ανεξάρτητα από την αφετηρία ή τη θεματική. Η νοσταλγία για το παρελθόν είναι πάντοτε παρούσα και γνήσια, με όχημα τα τραγούδια της κάθε περιόδου, συχνά με μια διακριτική ειρωνεία που έχει να κάνει μάλλον με αυτοσαρκασμό παρά με κανιβαλίστικη διάθεση. Πάντα κάτι αναμένεται, αλλά δεν θα έρθει ποτέ, πάντα κάτι ξεκινάει χωρίς ποτέ να ολοκληρωθεί. Η διαρκώς ανανεούμενη προσμονή αυτού που δεν θα φτάσει, δεν θα συμβεί, ανοίγει ένα μεγάλο φάσμα, από την καθημερινότητά μας μέχρι το Περιμένοντας τον Γκοντό. Αυτή είναι και η γοητεία της ομάδας Ντουθ: φλερτάρει με το μπανάλ, την ασημαντότητα, το καθημερινό βίωμα, την προσωπική εξομολόγηση, κι όμως πίσω από όλα αυτά, ανεπαίσθητα, χωρίς ποτέ να υπογραμμίζεται, ξεπροβάλλει το εφήμερο, το τραγικό και το ανεκπλήρωτο του βίου. Το βάρος και η ελαφρότητα, όπως τα εξέταζε ο Κούντερα, συνυπάρχουν πάνω στην ίδια σκηνή.

Είχα την τύχη να ανακαλύψω την ομάδα από νωρίς, και με είχε ήδη κατακτήσει με τις προηγούμενες δουλειές της. Αναρωτιόμουν όμως πριν δω το φετινό της εγχείρημα,  τι ακριβώς της ήρθε να καταπιαστεί με το «Με δύναμη από την Κηφισιά». Και εξηγούμαι: το έργο των Κεχαΐδη-Χαβιαρά που πρωτοανέβασε το 1995 ο Λευτέρης Βογιατζής –κάποιοι εξ ημών πρόλαβαν την αξέχαστη αυτή παράσταση- ανήκει σε αυτά που αποτελούν, εκτός από αυτόνομα θεατρικά έργα, και πολαρόιντ της στιγμής στην οποία γράφτηκαν: ήθη, συνήθειες, συρμοί, τρόπος ομιλίας και αντιμετώπισης των καταστάσεων και –κυρίως- τρόπος του σχετίζεσθαι. Τίποτα από αυτά δεν έχει μείνει ίδιο: η τριακονταετία που μεσολάβησε ήταν απλά σαρωτική. Ας προσπαθήσουμε να σκεφτούμε τον εαυτό μας χωρίς κινητό τηλέφωνο και χρήση του διαδικτύου, καθώς και την επίδραση αυτών σε όλα όσα προανέφερα, και θα καταλάβουμε σε πόσο διαφορετικό κόσμο ανήκει το κείμενο αυτό. Αφού είδα την παράσταση των Ντουθ, η απορία μου λύθηκε αυτόματα: το μόνο που παραμένει είναι μια συνθήκη, η φιλική συγκέντρωση και η ομαδική εκτόνωση, και κάποιες ντελιριακές λεπτομέρειες όπως το περίφημο -και εμβληματικό έκτοτε- Βιβάρι. Ίσως το μεγαλύτερο τεκμήριο της επιτυχίας της παράστασης είναι πως σκέφτεται κανείς ότι έτσι θα γραφόταν σήμερα το «Με δύναμη από την Κηφισιά»: ανανεώνοντας τα δεδομένα και τις καταστάσεις με το σημερινό βλέμμα, τις συνθήκες, τη γλώσσα, την καθημερινότητα. Η ομάδα κατόρθωσε να παραμείνει πιστή στο έργο χωρίς να κρατήσει αυτούσιο σχεδόν τίποτε από αυτό. Μου έρχεται στο μυαλό η διαδικασία της μετάφρασης, όπου έχει κανείς να κάνει με μια διαφορετική γλώσσα, με άλλους κανόνες γραμματικής και σύνταξης, και προκειμένου να μείνει κανείς πιστός στο πρωτότυπο, αναγκάζεται να πει κάτι εντελώς άλλο. Αυτό έχει συμβεί εδώ: το έργο μεταφράστηκε στα καθ’ ημάς, διατηρώντας την ουσία του αλλά μιλώντας τη γλώσσα του σήμερα.

Όσο για την προσθήκη στον τίτλο του προσδιορισμού «THE DELIVERY EDITION», είναι ακριβώς αυτό που λέει: κάθε τόσο η δράση διακόπτεται –ή και καθορίζεται- από την εισβολή ενός νέου πακέτου delivery, όπως συμβαίνει και στην καθημερινότητα: junk food, περούκες, ρούχα που παραγγέλθηκαν ιντερνετικά και συνήθως δεν πρόκειται να φορεθούν ποτέ, όλα αυτά που παραγγέλθηκαν να γεμίσουν ένα κενό σε μια στιγμή μοναξιάς, πλήξης, απογοήτευσης. Κι όπως σε όλες τις παραστάσεις των Ντουθ, το ζητούμενο –τα πολυπόθητα χοτ ντογκ- δεν θα έλθει ποτέ. Κι όσα ποπ κορν, τσιπς, σούσι, πίτσες κι αν παραγγελθούν, η ταινία που προγραμμάτισε να δει η παρέα ποτέ δεν θα ξεκινήσει.

Τα σταθερά –αλλά όχι τα μοναδικά, έχουμε δει την ομάδα και σε μεγαλύτερη σύνθεση- μέλη των Ντουθ Ευδοξία Ανδρουλιδάκη, Ρωμανός Καλοκύρης, Μυρτώ Μακρίδη, Ιωάννα Ραμπαούνη, Μαρία Φιλίνη, συνθέτουν το κείμενο, παίζουν, χορεύουν, τραγουδούν, εκθέτουν εαυτούς και αλλήλους και συμπαρασύρουν το κοινό σε μια συνύπαρξη σχεδόν δυόμιση ωρών –μην τρομάζετε, κυλούν σαν νεράκι: παρόλο που μπορεί κανείς να βγει και να ξαναμπεί, να πιει ένα ποτό στο φουαγιέ, ακόμα και να …παραγγείλει delivery, δεν ένιωσα στιγμή την ανάγκη ή την τάση να εγκαταλείψω έστω και για λίγο την αίθουσα. Τη σκηνοθεσία υπογράφουν, ως είθισται, η Βάσια Ατταριάν και η Μυρτώ Μακρίδη, και υπηρετεί άψογα το εγχείρημα: οι συντελεστές σε κοιτούν ευθέως στα μάτια, και το εννοούν πλήρως. Ουσιαστική η συμβολή της  Έλενας Γεροδήμου στην κίνηση. Απολύτως εύστοχα τα σκηνικά και τα κοστούμια της Αλεξίας Χρυσοχοΐδου.

Ξέρω πως ίσως η παρατήρηση να είναι τολμηρή, και σίγουρα δεν στοχεύει στο να συγκρίνει την ομάδα Ντουθ με ένα από τα σπουδαιότερα κεφάλαια του ευρωπαϊκού θεάτρου, καθώς κάτι τέτοιο θα ήταν και άτοπο και άδικο, όμως βγαίνοντας αυτή τη φορά από την παράστασή τους στο θέατρο 104, στο μυαλό μου ήρθε ο μέγας Κριστόφ Μαρτάλερ. Η σταθερή ομάδα, η ομοιότητα της σκηνογραφίας και των αμφιέσεων, η διάρκεια που είναι πάντα ένα κλικ μεγαλύτερη από την αναμενόμενη, ο καταλυτικός ρόλος των τραγουδιών, με έκαναν να σκεφτώ αυτόν το μεγάλο και ρηξικέλευθο δημιουργό. Ασχέτως αν εκεί έχουμε ξεκάθαρα τη σύλληψη, απολύτως ακριβή και καλοκουρδισμένη, ενός κυρίαρχου σκηνοθέτη, ενώ εδώ την ομαδική δημιουργία μιας παρέας, με συνειδητή τη χαλαρότητα του κλίματος. Ίσως, άθελα και ασυνείδητα, να έχουμε μια μεταφορά της λογικής του μεγάλου δημιουργού στην εγχώρια αισθητική.

Το «Με δύναμη από την Κηφισιά, THE DELIVERY EDITION» της ομάδας Ντουθ, θα παίζεται κάθε Δευτέρα και Τρίτη στο θέατρο 104 μέχρι και την Τρίτη 1 Δεκεμβρίου. Βασισμένο στο «Με δύναμη από την Κηφισιά» των Κεχαΐδη – Χαβιαρά. Σύλληψη – σκηνοθεσία: Βάσια Ατταριάν, Μυρτώ Μακρίδη. Performers – κείμενο: Ευδοξία Ανδρουλιδάκη, Ρωμανός Καλοκύρης, Μυρτώ Μακρίδη, Ιωάννα Ραμπαούνη, Μαρία Φιλίνη. Πρωτότυπη Μουσική: Δημήτρης Τάσαινας. Επιμέλεια Κίνησης – Χορογραφίες: Έλενα Γεροδήμου. Σκηνικά – Κοστούμια: Αλεξία Χρυσοχοΐδου. Βοηθός σκηνοθετριών: Κέλλυ Παπαδοπούλου. Επιμέλεια make up: Εύη Ζαφειροπούλου. Περισσότερες πληροφορίες και προπώληση: Με Δύναμη από την Κηφισιά _THE DELIVERY EDITION | Εισιτήρια online! | More.com